Ik ben zelf geboren en opgegroeid in de Donderberg, een bekende volkswijk in Roermond. Juist daarom herkende ik iets in Appies verhaal. Niet omdat onze levens hetzelfde zijn, maar omdat ik weet hoeveel talent, ambitie en creativiteit er in zulke wijken zit en hoe weinig daarvan soms van buitenaf wordt gezien.

Mijn eerste samenwerking met Appie ontstond ook in die wijk. Voor een filmklus voor de gemeente Roermond werkten we samen en daar zag ik meteen iets wat ik niet vaak zag bij jonge makers van zijn leeftijd. Hij had niet alleen gevoel voor content en voetbal, maar wist vooral andere jongeren mee te krijgen in zijn enthousiasme. Hij liet zien dat je niet hoeft te wachten tot iemand je toestemming geeft om iets te proberen. Jongeren zagen hem voetballen, content maken en zichzelf zijn, en kregen daardoor zelf zin om mee te doen.
Dat vond ik bijzonder om te zien.

Al ongeveer vijftien jaar maak ik corporate films en in die periode liep ik al langer rond met de wens om ooit een langere documentaire te maken. Iets wat ik graag zelf wilde maken en niet vanuit een opdracht kwam. Alleen ontbrak steeds het onderwerp waarbij alles voor mij samenkwam. Bij Appie voelde dat anders. Mijn eigen passie voor voetbal, mijn interesse in content creators en influencers en vooral het verhaal achter Appie zelf maakten dat ik dacht: hier zit een film in die veel verder gaat dan online succes.

Toen ik hem beter leerde kennen, zag ik een succesvolle voetbalcreator met miljoenen views. Maar ik zag ook iemand die jarenlang was blijven doorgaan op momenten waarop daar nog weinig reden voor leek te zijn. Vanuit een pleintje, met beperkte middelen en zonder garantie op succes, bouwde hij stap voor stap aan iets dat uiteindelijk veel groter werd dan hij zelf had kunnen voorzien.

Dat contrast fascineerde me. Aan de ene kant is er de wereld van social media, grote sportmerken, internationale reizen en ontmoetingen met voetbaliconen. Aan de andere kant blijft Appie iemand die zichzelf voortdurend wil bewijzen. Niet alleen aan zijn publiek, maar vooral aan zichzelf.

Met It’s Appie wilde ik daarom geen klassieke influencerdocumentaire maken. De film gaat voor mij over doorzettingsvermogen, ambitie en de vraag wat er gebeurt wanneer een droom werkelijkheid begint te worden. Wat blijft er over als de views, samenwerkingen en grote namen even wegvallen? Wie ben je dan, en wat wil je nog bewijzen?

Het WK 1-tegen-1 in Denemarken werd daarin de perfecte arena. Daar kon Appie zich niet verschuilen achter bereik of bekendheid. In de pannakooi stond hij alleen, met één tegenstander tegenover zich. Precies daar kwam voor mij de kern van zijn verhaal samen: de jongen die jarenlang bleef trainen, creëren en doorgaan, krijgt opnieuw de kans om zichzelf te bewijzen.

Samen met mijn rechterhand Pepijn Janssen (D.O.P. en editor) en Mark Mooijekind (producent) hebben we het idee vervolgens verder ontwikkeld en de documentaire in gang gezet. Wat begon met een eerste ontmoeting in de Donderberg groeide uit tot een film over ambitie, identiteit en de kracht om te blijven geloven in iets voordat anderen dat doen.

Ik hoop dat It’s Appie vooral jongeren laat zien dat je niet groot hoeft te beginnen om ergens te komen. Dat talent belangrijk is, maar dat durven beginnen, jezelf laten zien en blijven doorgaan minstens zo bepalend kunnen zijn.